تعطیلات بدون فرزندان، تجربه‌ای متفاوت برای بهبود رابطه عاطفی

27/فروردین/1399 مقالات بدون دیدگاه

بچه‌ها شیرینی زندگی هستند و زندگی زناشویی را محکم و باثبات می‌کنند. تردیدی در نقش مثبت آن‌ها در زندگی نیست. اما زمانی که صحبت از صمیمیت و رابطهٔ عمیق میان زن و شوهر می‌شود، باید اقرار کرد که بچه‌ها گاهی مانع شکل‌گیری چنین روابطی می‌شوند. اما چاره چیست و چطور می‌توان تعادلی میان رابطه با همسر و رابطه با بچه‌ها به‌وجود آورد؟ شاید با خواندن تجربهٔ رونی کوئینگ دربارهٔ سفر سه‌روزه با همسرش، بدون حضور بچه‌های‌شان، بتوانید پاسخ این پرسش را پیدا کنید. در این مطلب، تجربهٔ او را از زبان خودش خواهید خواند؛ تجربه‌ای که به هیجانی تازه و بهبود رابطه عاطفی او با همسرش انجامید. با ما همراه باشید.

ماه گذشته به‌همراه همسرم به مسافرت رفتم؛ آن هم بدون حضور بچه‌ها. قرار بود بعد از گذشت دوازده سال از ازدواجمان،‌ سه شب را دونفره،‌ در جایی خارج از شهر، اطراف کارولینای جنوبی بگذرانیم. قرار بود برای جشن تولد من برنامهٔ ویژه‌ای تدارک ببینیم اما جدای از این مسئله، مدت‌ها بود که دونفره با هم وقت نگذرانده بودیم. به همین خاطر، هر دو از این سفر استقبال می‌کردیم. وقتی به پدر و مادرم گفتم که می‌خواهیم دونفره و بدون بچه‌ها به سفر برویم، خوش بگذرانیم و جاهای مختلف را ببینیم، شاخ درآورده بودند. بچه های ما دوقلوهای ۸ ساله‌ای هستند که هرچند ممکن است عجیب به نظر برسد اما برای این چند روزشان پرستار گرفتیم. هتل را رزرو کردیم؛ کتاب‌های دلخواهمان را در چمدان گذاشتیم و راهی سفر شدیم. می‌خواستیم برای این چند روز فقط بخوریم، کتاب بخوانیم، تفریح کنیم و در کنار یکدیگر برای مدتی کوتاه استراحت کنیم و آرامش داشته باشیم.

تردید دربارهٔ تجربهٔ جدید

به‌قدری برای این سفر هیجان داشتم که با کلمات نمی‌توانم وصفش کنم؛ اما یکی از دوستانم چیزی به من گفت که کمی مرا به فکر فرو برد. دوستم به من گفت: «اگر چنین فرصتی دست بدهد و بعد از چند سال،‌ قرار باشد مدتی با همسرم تنها باشم، واقعا نمی‌دانم دربارهٔ چه چیزی باید با او صحبت کنم.». پس از شنیدن آن با خودم گفتم: حالا و پس از این همه سال که از به‌دنیاآمدن فرزندان‌مان گذشته است، وقتی بدون حضور کس دیگری با هم باشیم، باید دربارهٔ چه چیزی با هم صحبت کنیم؟

البته منظور این نیست که در حالت عادی با هم صحبت نمی‌کنیم. اما گفت‌وگوهایمان بیشتر دربارهٔ روابط‌مان با بچه‌ها، آینده و وظایفی است که به عهده داریم. دوقلوها شادی بی‌اندازه‌ای به زندگی‌مان بخشیده‌اند؛ اما رابطه‌مان را برای همیشه دگرگون کرده‌اند. همیشه نیازهای آن‌ها برای تصمیم گیری در اولویت قرار می‌گیرد: از برنامه‌هایمان برای اوقات فراغت بگیرید تا غذایی که می‌خوریم و تفریح‌های دیگر. همه‌چیز در درجهٔ اول به آن‌ها و علاقه‌هایشان بستگی دارد. به این فکر می‌کردم که من و همسرم، بدون اینکه بچه‌ها اطراف‌مان باشند، باید چه کار کنیم؟ آیا اگر آن‌ها نبودند به کارکردن ادامه می‌دادیم؟

بهبود رابطه با تجربهٔ دوبارهٔ احساسات اوایل دوران آشنایی

روزی با دنیل روبین، متخصص و مشاور روابط و زوج‌ها گفت‌وگو می‌کردم. او به من گفت: «آمدن بچه‌ها به زندگیِ زوج‌ها ثبات می‌دهد؛ آن‌ها می‌توانند برای بلندمدت برنامه ریزی کنند و هر روز کاری برای انجام‌دادن داشته باشند. اما در سوی دیگر، می‌تواند صمیمیت میان زوج‌ها را کم‌رنگ کند. در زندگی روزمره، کنار بچه‌ها، زن و شوهر دیگر نمی‌توانند حضور عمیق یکدیگر را احساس کنند؛ یا آنکه حالت‌های ازخودبی‌خودیِ اوایل دوران آشنایی‌شان را تجربه کنند. البته با درنظرگرفتن راهکارهای مناسب، امکان این‌گونه تعاملات، حتی با حضور بچه‌ها هم وجود دارد. اما گذشته از این راهکارها، اگر زوج‌ها بتوانند هر چندوقت یک‌بار کمی از بچه‌ها دور شوند و فقط به رابطهٔ میان خودشان توجه کنند، به نفع‌شان خواهد بود. با این کار می‌توانند تا حدودی احساسات اولیهٔ دوران آشنایی را دوباره تجربه کنند و انرژی بیشتری برای زندگی بگیرند؛ مثل اینکه در رابطه، دکمه‌ای برای شروع مجدد داشته باشید.»

راستش را بخواهید به‌هنگام شنیدن صحبت‌های خانم روبین با خودم می‌گفتم نفسش از جای گرم بلند می‌شود. اما طولی نکشید که نظرم به‌کلی عوض شد. وقتی با همسرم به فرودگاه رسیدیم و می‌خواستیم خودمان دوتایی به کارولینای جنوبی پرواز کنیم، شادی وصف‌ناپذیری احساس می‌کردیم. اینجا بود که به معنای گفته‌های او پی بردم.


برچسب ها: تعطیلات بدون فرزندان



دیدگاه
دیدگاه شما :